Երբ ճարտարապետ Ալեքսանդր Թամանյանը 1924 թվականին նախագծում էր Երևանի հատակագիծը, նա նախատեսում էր Կոնդը դարձնել
բացօթյա թանգարանային թաղամաս։ Նրա տեսլականը այդպես էլ իրականություն չդարձավ, և տարածքը մնաց այնպիսին, ինչպիսին կար՝ ծուռումուռ փակուղիներով և քաղաքային բնակեցման տարատեսակ շերտերի մնացորդներով։
«Նրանք եկել էին Թուրքիայից՝ Վան քաղաքից», - ասում է Մարիետան՝ մատնացույց անելով իր նախնիների լուսանկարը, - Նրանք եկան այստեղ, մեծ գումար վճարեցին և գնեցին այս տունը»։
20-րդ դարի սկզբին Կոնդը ապաստան դարձավ Օսմանյան կայսրությունում ցեղասպանության մղձավանջից փախչող հայերի համար։
«Իմ պապը գաղթական էր Արևմտյան Հայաստանից», - ասում է կոնդեցի Արամը, որի ընտանիքը Մուշից (այժմ՝ Թուրքիայում) տեղափոխվել էր Երևան։ Նա ինձ ցույց է տալիս իր տան բակը՝ բացատրելով, որ ժամանակին այնտեղ տասնվեց ընտանիք էր բնակվում։
Տասնամյակների ընթացքում բազմաթիվ նախագծերով փորձ է արվել վերակենդանացնել Կոնդի տարածքը։ 1978 թվականին հրապարակվեցին ծրագրեր, որոնցով նախատեսվում էր մաքրել թաղամասի որոշ հատվածներ և տները փոխարինել բարձրահարկ ու բազմաբնակարան շենքերով։ 1980-ականներին Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության այն ժամանակվա առաջին քարտուղար Կարեն Դեմիրճյանը ցանկանում էր, որ
Կոնդը դառնա Երևանի Մոնմարտրը։ Այս բոլոր ծրագրերը ձախողվեցին։ Թեև թաղամասը պաշտոնապես ներառվել էր քաղաքի գլխավոր հատակագծում դեռևս 1924 թվականին, այն բարեկարգելու վերաբերյալ կառավարության խոստումները մնացին թղթի վրա։ Ուստի թաղամասի բնակիչները, իրենց կենցաղային պայմանները բարելավելու համար, դիմեցին ինքնաբուխ, ապօրինի շինարարության։ Այդ պատճառով այսօրվա Կոնդն իրենից ներկայացնում է տասնամյակների ոչ ֆորմալ կառուցապատման արդյունք։